yıldızların umutları...

Karanlık bir gecenin sabahına yol aldım yine bugünde.Karşımda beni bekleyen bir koca dünya yalnızlık.Mutluluğu düşlerde görmeye alışmıştım artık.Hayat hiç te sıkıcı gelmemeye başlamıştı.Çünkü "dünya ya gelirkende yalnızdık"sözü benim yaşama ilkem olmuştu nerdeyse.


Hem kimse yalnız değildir ki.Benimde dostlarım vardı.Hepside çok iyi,kafa dengi,yanında mutlu olduğum dostlarım.Ama en büyük özellikleri şerefsizlik olduğu için onlarla uzun bir süre mesela bir ömür boyu görüşmeme kararı aldım sadece.Onlar yokken  mutluluk zor bulunuyor, senelerdir alıştığın insanları hayatından bir kerede çıkarmak zordur,İnsanın içi yanar,ciğeri parçalanır.Ama ben genede yeni dostlar buldum...

Her gece "Ay" la sarhoş olup,"Yıldızlar"la şarkı söylemek beni daha çok mutlu etmeye başladı.Yeni dostlarımla genelde geceleri beraber olma fırsatı yakalıyorum.Birde bazı geceler  sorun çıkıyor,Kötü Kalp li Bulut"lar,aramıza giriyor,ama beni dostlarımdan ayırmaya gücü yetmiyor.Neden?Çünkü bizim aramızda yalan yok ki,fesatlık yok ki,Biz birbirimizi olduğumuz gibi kabullendik,Birbirimize karşı üstünlük taslamadık.Gerçekler üzerine bir dostluk kurduk.Tamam belki bizim sevgililerimizde yoktu ama dostluğumuzada diyecek söz yoktu....Kendimize yeni dostlar edinmiştik, herşey güzeldi.Ama insanı bekleyen bir sevgilisi  olmayınca yine birtaraf eksik kalıyordu hayatta.Bir sevdiğim vardı aslında. "İki buçuk sene" beraberliğimiz olmuştu.Sevmediğim biriyle ancak bu kadar dayanabildim!!!Ne yapayım ?Ben yalanı kesinlikle sevmediğimi ona en başında söylemiştim.Ama o beni dinlemedi.Dünya nın karanlık kenarında kaybolmaya yüz tutmuşken bulmuştum onu.Solmuş bir çiçeğin ,tekrar açmasını sağlamıştım.Fakat zehir bulaşmıştı bir kez kanına,tekrar ortaya çıktı etkisi ve eskiden daha beter olmaya başladı.Artık onu tanıyamıyordum.Günün birinde,istemeye istemeye Onu da maziye gömdüm.Mutlu olmak zor bu dünya da.Peki bir gün benimde gerçekten sevip , sevilebileceğim ömür boyu mutlu olabileceğim,beni anlayabilen bir sevdiğim olacakmıydı.Işıl ışıl parlayan bir yıldız,mis kokan bir kırmızı gül,tertemiz bir kalp benide bekliyormu?

Aslında beni anlayacak her yüz,yarın nasıl olsa bir şekilde unutuyor.Yağmurlara soruyorum ,"beni bekleyen varmı?diye..."Yok diyorlar"Rüzgarlar aynı şekilde cevap veriyor...Düşlerimin esiri olmaya başladığımı hissediyorum.Her gün ,İçime bu sayede bir mutluluk güneşi doluyor ama sevincim uzun sürmüyor.Peşinden hüzün bulutları her yeri karartıyor.Yanlız ruhların, adeta inleyen şarkılarını duyar gibi olduğumu düşünüyorum. Etrafı  duman kaplıyor.Hislerim azalıyor.kelimeler bile  ağlamaya başlıyor,düşler bulanıklaşıyor,çiçekler soluyor.İşte o zaman insan birden o andan sonsuza dek uzaklaşmak istiyor ama nafile.Ve beni tekrar yalnızlık canavarı karşılıyor.Gece olsun diye dua ediyorum.Ve olduğu anda kurtarıcılarım hemen yetişiyor.Geceler kimine göre güzeldir,kimine göre karanlığın başlangıcıdır.Ben geceleri çok seviyorum, gerçek dostlarım ortaya çıkıyor ve yalnızlık canavarına karşı benimle beraber savaşıyor.Ay ve Yıldız lar beni dost olduğumuzdan beri yalnız bırakmadılar ki hiç.Ben onları çok seviyorum bu yüzden.

Yaşamın her anında bunları yaşamak çok zor bir durum.Dilerim kimse benim gibi yalnızlıkla savaşmak zorunda kalmaz.Kalırsada unutmasınlar yalnız değiller...

Ölüyorum!Gün geçtikçe ölüyorum.Adım adım ,parça parça yok oluyorum.Her tarafımı kaplayan zehirli sarmaşıklar bana ölümün en soğuk
acısını aşılıyor.

Bir zamanlar rengarenk çiçekler ile kaplı bahçem ,şimdi kapkaranlık hüzün perdesinin içinde,kurumuş çiçekleriyle sonsuzluğa doğru yol almakta.Sararmış yapraklar ruhumun üzerine dökülüyor.Beynimin içinde gezen binbir türlü düşünce içimi paramparça ediyor.Yalvarıyorum dostlara ,arkadaşlara ,tanıdıklara.Beni çekin bu karanlıkların içinden diye.Ama sesimi kimseye duyuramıyorum.Ya da kalpleri taşlaşmış
dostlar duymuyor.Çığlıklarımı sadece ben duyabiliyorum.O kadar büyüyor ki dertler gözümde ,ben boğulmamak için tutunacak bir dal arıyorum.Ama nafile...Damarlarımdaki kanın donduğunu hissetmeye başladım.Çaresizlik kadar büyük bir acı olmadığı bir kez daha aklıma geliyor.Hayat söyle bana,ben sana ne yaptım?

Işıltılı akşamlarda yanımda olan ,sahte gülüşleri ile beni kandıran dostlarımı hatırlıyorum.Hepsinin yüzündeki tebessümler ,alaycı bakışları
avını arayan bir yılanın bakışlarıyla aynı.Ellerindeki kadehlerin içindeki kaliteli viskiler, onların yalandan oluşmuş dünyalarındaüst düzeyde olduklarını gösteren bir çeşit ayna.Bir an aklıma o viskilerin şişelerini,zehir şişeleri ile değiştirdiğim geliyor.Yüzüme bir gülümseme doğuyor.Ama çok sürmüyor.Çünkü sadece bir hayalden ibaret.Yalnızlık bir bıçak darbesi daha vuruyor o anda bana fakat hala ayaktayım.Daha ne kadar dayanabilirim ,bilmiyorum.Nefesim boğazımda düğümleniyor.Şu an yaşanılan en güzel anılar bile bana düşman olmuş durumda.Yüzüme bir su damlasının dokunduğunun farkına varıyorum, Şaşırıyorum.Bir küçük serçe.Yalnızlık denizinde boğulan, ben ve benim gibiler için gözyaşı döküyor.Onun küçücük yüreği bile dayanmıyor bu zorluğa.Hiçmi yok?Gerçekten bana değer veren ,beni gerçek bir sevgiyle seven hiç mi olmadı diye düşünüyorum?Evet oldu.Ama şu anda benden çok uzaklarda ,başka insanların yaralarını sarıyorlar.Bana ayıracak zamanları yok.İnsanlar birbirlerini çok kolay unutuyorlar.Kalpler sevgi ile değil, menfaat ile atıyor.Beni mutlu eden tek konu ,düşlerimde yaşadığım güzel beraberlikler,dostluklar.Orada güneş batsada ,karanlıklar kimseye zarar vermiyor.Aşklar hep gerçek,dostluklar hep baki.Tüm insanların gözlerine yıldızlar serpiştirilmiş.Yüzlerindeki tebessümler, kalplerinden yansıyor.Vefasızlık kelimesinin anılması bile  kesinlikle yasak.Umudumun tükenmemiş olması ,beni biraz olsun rahatlatıyor.Ama nereye kadar?Yalnızlık durmadan saldırıyor.Artık gözlerimden yaş değil ,kan geldiğine dikkat ediyorum.Ve eminim son umudumda bir işe yaramayacak.Dayanacak gücüm kalmadı.Yalnızlığın son darbeside çok geçmeden geliyor.En öldürücü darbesi ve gözlerim kapanıyor.Fakat karanlıklar ruhumu yakalayamıyorlar.Artık özgürüm.Yalan dünydadan kurtuldum.Yalan olan herşeyden kurtuldum.

Gerçek bir yaşamın içindeyim.Ve hayat bambaşka bir boyutta sadece güzelliklerle devam ediyor...