yıldızların umutları...

Ölüyorum!Gün geçtikçe ölüyorum.Adım adım ,parça parça yok oluyorum.Her tarafımı kaplayan zehirli sarmaşıklar bana ölümün en soğuk
acısını aşılıyor.

Bir zamanlar rengarenk çiçekler ile kaplı bahçem ,şimdi kapkaranlık hüzün perdesinin içinde,kurumuş çiçekleriyle sonsuzluğa doğru yol almakta.Sararmış yapraklar ruhumun üzerine dökülüyor.Beynimin içinde gezen binbir türlü düşünce içimi paramparça ediyor.Yalvarıyorum dostlara ,arkadaşlara ,tanıdıklara.Beni çekin bu karanlıkların içinden diye.Ama sesimi kimseye duyuramıyorum.Ya da kalpleri taşlaşmış
dostlar duymuyor.Çığlıklarımı sadece ben duyabiliyorum.O kadar büyüyor ki dertler gözümde ,ben boğulmamak için tutunacak bir dal arıyorum.Ama nafile...Damarlarımdaki kanın donduğunu hissetmeye başladım.Çaresizlik kadar büyük bir acı olmadığı bir kez daha aklıma geliyor.Hayat söyle bana,ben sana ne yaptım?

Işıltılı akşamlarda yanımda olan ,sahte gülüşleri ile beni kandıran dostlarımı hatırlıyorum.Hepsinin yüzündeki tebessümler ,alaycı bakışları
avını arayan bir yılanın bakışlarıyla aynı.Ellerindeki kadehlerin içindeki kaliteli viskiler, onların yalandan oluşmuş dünyalarındaüst düzeyde olduklarını gösteren bir çeşit ayna.Bir an aklıma o viskilerin şişelerini,zehir şişeleri ile değiştirdiğim geliyor.Yüzüme bir gülümseme doğuyor.Ama çok sürmüyor.Çünkü sadece bir hayalden ibaret.Yalnızlık bir bıçak darbesi daha vuruyor o anda bana fakat hala ayaktayım.Daha ne kadar dayanabilirim ,bilmiyorum.Nefesim boğazımda düğümleniyor.Şu an yaşanılan en güzel anılar bile bana düşman olmuş durumda.Yüzüme bir su damlasının dokunduğunun farkına varıyorum, Şaşırıyorum.Bir küçük serçe.Yalnızlık denizinde boğulan, ben ve benim gibiler için gözyaşı döküyor.Onun küçücük yüreği bile dayanmıyor bu zorluğa.Hiçmi yok?Gerçekten bana değer veren ,beni gerçek bir sevgiyle seven hiç mi olmadı diye düşünüyorum?Evet oldu.Ama şu anda benden çok uzaklarda ,başka insanların yaralarını sarıyorlar.Bana ayıracak zamanları yok.İnsanlar birbirlerini çok kolay unutuyorlar.Kalpler sevgi ile değil, menfaat ile atıyor.Beni mutlu eden tek konu ,düşlerimde yaşadığım güzel beraberlikler,dostluklar.Orada güneş batsada ,karanlıklar kimseye zarar vermiyor.Aşklar hep gerçek,dostluklar hep baki.Tüm insanların gözlerine yıldızlar serpiştirilmiş.Yüzlerindeki tebessümler, kalplerinden yansıyor.Vefasızlık kelimesinin anılması bile  kesinlikle yasak.Umudumun tükenmemiş olması ,beni biraz olsun rahatlatıyor.Ama nereye kadar?Yalnızlık durmadan saldırıyor.Artık gözlerimden yaş değil ,kan geldiğine dikkat ediyorum.Ve eminim son umudumda bir işe yaramayacak.Dayanacak gücüm kalmadı.Yalnızlığın son darbeside çok geçmeden geliyor.En öldürücü darbesi ve gözlerim kapanıyor.Fakat karanlıklar ruhumu yakalayamıyorlar.Artık özgürüm.Yalan dünydadan kurtuldum.Yalan olan herşeyden kurtuldum.

Gerçek bir yaşamın içindeyim.Ve hayat bambaşka bir boyutta sadece güzelliklerle devam ediyor...