yıldızların umutları...

Yine usul usul sabah olmakta.Ve ben yalnızlığımla demlenmekteyim yine bu gece.Gözlerimden akan yaşlar yüreğime ince bir sızı olarak
saplandı,hayat işte.Değişen hiçbir şey yok.Hüznün acısı dört tarafımı çevirmiş soğuk duvarlardan süzülüyor.Ama yere değil benim üzerime...

Hayallerim ne kadar çok acıyla harmanlanmış yine.Bu nasıl bir keder böyle.Anlayamaz oldum,anlam bulamaz oldum.Bardağımdaki yarım çaya
bakıyorum.O bile halime acıyor adeta.Hayat ne kadar zalimmiş meğerse.Bazen damarlarımdaki kanın bile akmaktan yorulduğunu düşünüyorum.Yalnızlığın en etkili zehiri yayılıyor bu gece bütün bedenime.Aklımla oynuyor resmen.Beni yıkamazdı hani?Neden şimdi karşı koyamıyorum.Neden esir düştüm böyle.Birkaç yakın dostum var.Onların desteğide olmasa yalnızlığın zehirli dikenleri beni şimdiye kadar çoktan yoketmişti belkide.Bu dünyada zor olan ölümdür halbukisi.Delice sevenlerin en büyük korkusudur ölüm.Ama bana o kadar etkileyici gelmeye başladı ki.
Beni o kadar çok çekiyor ki kendine.Geride kalanları düşünmesem bir saniye beklemeyeceğim ona evet demek için.Benim kaderime yazılmış bu...

Çok istemiştim efsanevi bir aşk yaşamayı.Ve kaybetmenin korkusuyla ona daha çok sarılmayı.Yüzüne baktığımda içime dolan huzur o kadar
eşsizdi ki.O masum yüzünün güzelliği ,o bakışları bana o kadar hayat veriyordu ki.Kelimeler düğümleniyordu sanki.Zaten ona hiç
anlatamamıştım bu büyük sevgimi.Anlatacak bir ifade bulamıyordum ona karşı.Beni büyülüyordu.Her gözlerime baktığında,aşkın en küçük zerresi
işleniyordu bütün dünyama.O kadar temiz bir yüreği vardı ki ,bir gün kırmaktan korkuyordum.O narin bedenine ,o tertemiz yüreğine bir zarar
gelmemesi için kendimi her an feda etmeye hazırdım.Bu nasıl bir aşktı?Bu nasıl bir bağlılıktı ve nasıl bir tutkuydu?Canımı yakıyordu bu aşk.
Ama ben bu acıyla daha çok bağlanıyordum ona.O büyük sevgim ,beni çok zorluyordu bazı zamanlarda.Beni anlayabilen tek insandı o.Ben onda
bulmuştum hayatı,onda bulmuştum yaşamayı ve onda bulmuştum mutluluğu.Ben onu görene kadar hiç gülmemiştim.Ben hiç hayal kurmamıştım onu görene kadar.Ama aşk denilen bu acımasız duygu,beni alıp götürmüştü işte.Laf geçiremiyordum kalbime.Fakat bir gün hissettim ki; o herşeyim olan melek artık ellerimin arasından kaymaya başlamıştı.Günden güne benden uzaklaşıyordu.Bunu görmem ve ne yaparsam yapayım engel olamamam benide eritiyordu.Fakat olmuyordu işte.Hergün benden gitmesini sadece seyrediyordum.Ama daha çok erkendi.Hiçbirşeye doyamamıştım.Ona
doyamamıştım.Aşka doyamamıştım...

Ve o artık yoktu hayatımda.Gitmişti ve ben buna engel olamamıştım.Hata bendeydi.Bunu bildiğim halde başlamıştım onu sevmeye.
Çünkü o benim bütün dünyam olmuştu.O o kadar işlemişti ki kanımın her zerresine ,onu düşünmediğim bir anım olmamıştı.Peki nedendi bu ?Ben bunu
haketmişmiydim.Onsuzluğu haketmişmiydim.O benim canımdı.Ama hayatın acımasızlığı bir kere daha bulmuştu beni.Ve en sevdiğim meleğimi almıştı benden.Yaşamak bu yüzden artık anlamsızdı.O olmayacaksa bende olmayacaktım ...

Evet artık tek isteğimin gerçekleşmesine çok az bir zaman kaldı.İçtiğim haplar etkisini gösteriyor herhalde.Artık herşey bitti.Yaşama elveda.Meleğim
sanada elveda.Sen bensiz de mutlu oluyorsun sonuçta.Göz kapaklarım ağırlaşmaya başladı...